Grafik, Druck & Verlag GmbH
 

::Aktuell

Neues Buch von Wolfgang Mahnke

SUPER-ANGEBOTE DRUCKSACHEN

::Links

Landkreis Demmin

Peene TV
 

::Info

AGB

Wir über uns

Bäten wat von dei Jägerie
von Edeltraud Richter
1. Auflage,  2002
108 Seiten mit 42 Abb. s/w, 25 x 20 cm
ISBN 978-3-933541-17-8

Hauptsak, wi hemm’ ’n Grund

Dat is all ’n poor Johr her, donn wür twischen Linnenhoff un Demmin ’ne Rick’  anführt.

Stratenarbeiter stoppten mien’n Mann, de dornah mit uns’n Trabbi vörbikem. Se bäden em, hei mücht doch dei Rick’ dotschlagen, dormit sei sick nich so  quälen müßte. Se künn’n dat nich, wenn dat Reh se mit ehr groten brunen Ogen ankek.

Mien August is twor Jäger, oewer einfach dotschlag’n is nich sien’  Oort.Un hei weit ok, dat ick woll bannig fuchtig worden wier, wenn hei sei mi nich mitbröcht har, üm tau versäuken, sei wedder gesund tau kriegen. Dat wier nich dat ierst’ krank’ Veih, dat ick plägte.

Vörsichtig hett mien Mann dat Schmalreh achtern up ’n Rücksitz leggt un kem mit ehr nah Hus.

Ick heff den Jagdleiter un den Veihdokter Bescheid gäben un mi nahsten üm dei Rick’ kümmert.

Sei wier an dei Deck nich tau Schaden kamen, künn oewer nich upstahn.

Wat bün ick för ehr lopen! Wat heff ick mi freug’t, dat sei all an ’n iersten Dag Water nehm un den Dag dorup all dei ierste Äsung – zarte Bläd’ von Ierdbeern ut uns’ Gorden.

Ick heff dei Rick’ up ehr ranken Löp stellt un sei fastholl’n. Jeden Dag hemm’ wi äuwt. Un dat hett gor nich lang duert, donn künn sei stahn un versöchte tau lopen.

Wochen un Maande, dat Frühjohr un de Sommer vergüngen.

Miene Rick’ sprüng all lang’ up uns Land ümher. Sei harr sick mit uns’n Schäferhund anfründ un sproßte dat Gemüs’ in ’n Gorden af.

Midderwiel treckte sei in dat lütte Holt gägenoewer von uns Hus. Ich markte, sei würd bald gahn.

Disse  Tied dornah wier ümmer schwer för mi, wenn ick Veih plägt harr. Ick würd hen- un herräten, dat ick mal froh un mal bedrückt wier. Seì harr mi doch vertrug’t un wier anhänglich! Oewer ick wüßt up dei anner Siet ok, dat miene Rick’ tau ’n Sprung Rehe hürt un sei in dei Natur läben müßt.-Ob sei wedder von ehr upnahmen würd nah dat Läben mit uns Minschen?

As sei sick abends nich mihr in ehr’ Schlapstäd’ drückte, heff ick alle Dag’ nah ehr seihn. Up mien Raupen hen kem sei un let sick noch ümmer giern straken.

Einmal drep ick sei nich allein an, ’n Buck mit drei Löp wier bi ehr. Hei wier  verdutzt, as dei Rick’ tau mi kem. Hei sprüng af, miene Rick’ em nah. So müßt dat sien, wenn mi dat ok bannig weih dan hett.

Nächstet Frühjohr stünn miene Rick’ achtern Gordentun mit ’n Kitz. Sei kem neger, let sick oewer nich mihr ankamen. Sei wull mi ehr Kitz wiesen.

Se kem noch bet an ’t End von ’n Mai, dornah blew sei weg.-

Un nu stünn in de Zeitung – un mi würd heit un kolt bi ’t Läsen – dat dat Rehwild väl Schaden an junge Böm makt harr un dat von ehr düchtig weck afschaten worden sünd.

Dei Nahricht will ick nich so hennähm’n.Wenn ick in mien’n Gorden gah, ümmer hoff ick, dat sei achtern Tun steiht. Un spazier ick dörch dat lütt’ Holt an uns’ Hus, denn möt ick einfach fast daran glöben, dat sei irgendwann up mi tauspringt: Miene Rick’.